Dün sabah yine erken kalktım,

Bu kez sigara yakmadım ve,

Sessizce ufuğa baktım,

İlk defa yalnız kaldım bu evde,

Şehir bile ağladı halime…

Öksüz sokaklarda, sırılsıklam ıslandım,

Hediye ettiğin akasya yaprağını,

Avuçlarım arasına aldım,

Ve seyre daldım,

Sokaklar bana dar geliyordu,

Sensizliği aleve attım,

Sen yoktun yanımda ,

Rahat rahat ağladım ,

Bu kez adın suya yazmadım,

Gökyüzüne çıkardım ,

Hani sen demiştin ya ,

Seni ne kadar sevdiğimi ,

Bilmek istersen gökyüzündeki , yıldızları say diye ,

Denedim , fakat sayamadım ,

İzlemeye doyamadım ,

Yüzümü yıkadıktan sonra aynaya bile bakamadım,

Sen gelene kadar yerimden kalkamadım ,

Ve sonunda güneşle beraber battım,

Sensizliğe dayanamadım,

Sen beni unutsanda,

Ben seni unutamadım …

Bozantı’nın sevda kalabalığında ,

Sardunya kokan sokaklar arasında,

Hüzünle uyunan insanlar,

Yaptıkları hatayı anlayınca ,

Sevdiklerine gül alırlar …

Sağanak şekilde devam eden ,

Sevda yağmuru altında sırılsıklam ıslanırlar …

Sahilde elele yürüyen insanlar ,

Fırtınalar estikçe büyüyen dalgalar ,

Ve sonra pişman olup ,

Sevdiklerine gül alanlar ,

Büyülü gözlere hasret kalanlar ,

Suskun yağmur damlalarına, şiir yazanlar ,

Ay parçalarını tedarik için ,

Sevdiklerine gül alırlar …

Karanlık semalarda tek gezen ,

Yıldızlar kadar masum ağlar ,

Vakitsizce ayrılanlar ,

Sevdiklerine gül alırlar …